Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Ο ΠΑΣΤΟΥΡΜΑΣ

ΦΤΙΑΞΕ ΣΠΙΤΙΚΟ ΠΑΣΤΟΥΡΜΑ



Ο παστουρμάς είναι αλλαντικό που είναι διαδεδομένο σε όλη την κεντρική και δυτική Ασία.
Η ονομασία του προέρχετε απο pastirma που σημαίνει πιεσμένο κρέας στα τούρκικα.
Καταναλώνεται ώς μεζές ( ορεκτικό ) και συνοδεύεται με ρακί , τσίπουρο , ούζο ή σούμα .
Επισημαίνεται ότι ο παστουρμάς είναι ένα ιδιαίτερα πικάντικο αλλαντικό εξού και η υψηλή τιμή του.

Πρόσφατα , ο Πατέντας Νικόλαος δημιούργησε 3 κατατοπιστικά βίντεο και μας δείχνει ακριβώς την διαδικασία της παρασκευής του σπιτικού παστουρμά .


1) βίντεο



2) βίντεο




3)βίντεο




Αφού τελειώσει η διαδικασία της παρασκευής , αφήνεται να ωριμάσει πριν την κατανάλωση του 10 με 15 μέρες . Απο τη στιγμή που θα κόψετε τον παστουρμά φροντίστε η τομή του να μήν μένει εκτεθειμένη στον αέρα αλλά τυλίξτε την με μία διάφανη μεμβράνη .

Καλή σας επιτυχία !!

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Η ΚΟΥΔΟΥΝΑ




Οι κουδούνες ηταν πολυ μεγάλα κουδούνια με βαρύ και επιβλητικό ήχο .Τα φορούσαν οι τσοπάνιδες στους αρχηγούς του κοπαδιού.  Αυτό τον ήχο άκουγαν και ακολουθούσαν πιστά τα πρόβατα . Το κάθε κουδούνι έχει το γλωσσίδι του όπως φαίνεται στη φωτογραφία και κουνιόταν ελεύθερο χτυπώντας δεξιά και αριστερά στα τοιχώματα.


Η ΖΥΓΑΡΙΑ




Φορητές ζυγαριές χειρός . Η πιό απλή και εύκολη λύση να ζυγίζεις τα πάντα όπου και αν βρίσκεσαι έως 80 κιλά.


Η ΠΑΛΑΝΤΖΑ




Παλιά ζυγαριά. Το ονομά της προέρχεται απο τη Βενετική balanza. Είναι ουσιαστικά ένα είδος ζυγαριάς που αποτελείται απο ένα κανόνα με κινητό αντίβαρο και ένα δίσκο. Ήταν η ζυγαριά του πλανόδιου μανάβη. Σήμερα την συναντά κανείς σε απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας.


ΜΠΑΛΤΑΔΕΣ , ΠΕΤΡΑ ΑΚΟΝΙΣΜΑΤΟΣ , ΚΟΠΑΝΟΣ ΚΡΕΑΤΩΝ.





Ο μπαλτάς είναι είδος τσεκουριού - μαχαιριού , που χρησιμοποιείτε κυρίως στον τεμαχισμό κρεάτων. Στη φωτογραφία φαίνονται διαφόρων μεγεθών μπαλταδάκια για μικρά και μεγάλα κομμάτια κρέας αντίστοιχα.
Με την πέτρα που διακρίνεται πάνω απ τα μπαλταδάκια , ακόνιζαν ολα τα κοπτικά εργαλεία του κρεοπωλείου . Η διαδικασία ήταν απλή , το μόνο που χρειαζόταν ήταν να ρίξεις πάνω στην πέτρα λίγο νερό ή λάδι για να αρχίσεις να τρίβεις τη λάμα του εργαλείου πάνω της.
Ο κόπανος χρησιμεύει ακόμα και σήμερα για να χτυπάς το κρέας να λεπτύνει , να σπάνε οι ίνες του και να γίνεται πιό μαλακό.


ΤΑ ΤΣΙΓΚΕΛΙΑ





Τα τσιγκέλια είναι γάντζοι που στερεώνοντε στον τοίχο ή στο ταβάνι και χρησιμοποιούντε συνήθως για το κρέμασμα κρέατος.


ΤΟ ΔΡΕΠΑΝΙ





Το δρεπάνι είναι ένα απο τα αρχαιότερα αγροτικά εργαλεία . Χρησιμοποιούνταν για την συγκομιδή χόρτου και άγριων δημητριακών. Η λαβή του κατασκευάζοταν απο κέρατο ζώου ή ξύλο.


ΤΟ ΑΡΟΤΡΟ





Το άροτρο ήταν κατάλληλο για κάθε τύπο εδάφους και ήταν ετσι σχεδιασμένο που επιβάρυνε λιγότερο τον αγρότη και τα ζώα που το έσερναν . Το άροτρο αυτό έχει απλό αναστρεπτήρα (φτερό) με δύο χειρολαβές.Το τιμόνι του αρότρου λεγόταν αλλιώς και ιστοβοεύς και το μπροστα μέρος του συνήθως φτιαγμένο απο ξύλο λεγόταν αλετροπόδι ή αλλιώς έλυμα.


ΛΑΜΠΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ





Μία παλιά λάμπα πετρελαίου με φυτίλι ,η οποία διαδέχτηκε τα λαδοφάναρα . Χρησιμοποιούνταν τις σκοτεινές νύχτες του χειμώνα για μικρές διαδρομές μέχρι τον σταύλο , για ξύλα που είχαν φυλαγμένα σε μια εξωτερική αποθήκη για το τζάκι .



Η ΡΑΦΤΟΜΗΧΑΝΗ





Η καλή νυκοκοιρά εκείνων των χρόνων έπρεπε να ξέρει να κάνει πολλές δουλειές.Έτσι και η γιαγια μου η Αμαλία ήταν άπιαστη "δασκάλα" σε όλα. Μία απο αυτές ήταν να ξέρει να πλέκει , να ράβει είτε ρούχα είτε πλεκτά , διάφορες καθημερινές ενδυμασίες. Όταν τελικά κατάφερνε να αγοράσει μία τέτοια ραφτομηχανή η ζωή της γινόταν ευκολότερη. Είναι πτυσσόμενη , πάνω σε τραπεζάκι και επιπλέον ποδοκίνητη. Αναπόσπαστο κομμάτι για κάθε σπίτι .


Η ΣΟΜΠΑ




Παραδοσιακή ξυλόσομπα η οποία δεν ζέσταινε μόνο το χώρο στον οποίο βρισκόταν και τους παρευρισκόμενους που μαζεύονταν τριγύρο , αλλά είχες την δυνατότητα να βάλεις την κατσαρόλα πάνω στη σόμπα και να φτιάξεις φαγητό. 



ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΚΑΜΙΝΕΤΑ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΟΣ




Πρίν απο την Ηλεκτρική ενέργεια και το Φυσικό αέριο οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν την φωτιά απο τα ξύλα για να φτιάξουν τον μερακλίδικο καφέ τους. Τα παλιά χρόνια στα χωριά δέν πουλούσαν κομμένο καφέ. Τον πουλούσαν άκοφτο μέσα σε τσουβάλια και υπήρχε το καβουρντιστήρι που έριχναν μέσα τους κόκκους και τους καβούρντιζαν . Έπειτα έλιωναν τους κόκκους με πέτρες, έφτιαχναν το χαρμάνι τους και ήταν έτοιμοι για να φτιάξουν τον καφέ τους. Το Καμινέτο ( βλ.παραπάνω) χρησιμοποιούσε (ακάθαρτο) μπλε οινόπνευμα .Έιχε τη δυνατότητα να βράζει τον καφέ αργά έτσι ώστε να μπορείς να έχεις έναν επιτυχημένο Ελληνικό καφέ.


ΤΟ ΑΜΟΝΙ





Παλιό αμόνι που έιχαν στην κατοχή τους οι σιδηρουργοί. Στην εποχή του ο σιδηρουργός ενέπνεε σεβασμό . Η τέχνη του συχνά θεωρούνταν υπερφυσική και οι κοινωνική του κατάσταση ξεχωριστή. Αυτό γιατί ο σιδηρουργός χρησιμοποιούσε τα τρία θεμελιώδη στοιχεία : την φωτιά ( στο καμίνι ) , τον αέρα ( στο φυσερό ) και το νερό ( για την βάπτιση του σφυρηλατημένου αντικειμένου ). Η δουλειά επίπονη και σκληρή . Χρειαζόταν δύναμη αντοχή αλλα και τέχνη . Με το αμόνι έδιναν στα εργαλεία και στα όπλα μορφή και σχήμα. Στο τέλος αυτά που έφτιαχναν δέν ήταν απλά χειροποίητα αλλά και πολύ γερά.


ΤΟ ΚΟΣΚΙΝΟ





Το κόσκινο ( ρισιέτου ) είναι είδος μεταλλικού κόσκινου με αρκετά μεγάλες τρύπες . Με αυτό έφτιαχναν τραχανά και καθάριζαν φασόλια . 
Ο δεύτερος τύπος κόσκινου είναι ξύλινος με πιό μικρές τρύπες , απαραίτητο για το κοσκίνισμα του αλευριού.


ΤΟ ΦΤΥΑΡΙ ( ΦΟΥΡΝΟΞΥΛΟ Ή ΠΟΥΡΠΟΥΣΙ )





Οι άνθρωποι ξεκίνησαν να ψήνουν το ψωμί τους στη στάχτη ή χόβολη όπως την έλεγαν. Ο φούρνος αναλόγως με την οικονομική κατάσταση του καθενώς φτιαχνόταν στην κουζίνα , στην αυλή ή τον κήπο. Μπροστά στο φούρνο υπήρχε το πεζούλι , χώρος δηλαδή για να ακουμπάει η νοικοκυρά τη μασιά , το φτυάρι , την πινακωτή με τα ζυμάρια κτλπ.
Αφού έκαιγαν το φούρνο και έκαναν καλή προετοιμασία , ακουμπούσαν πάνω στο φουρνόξυλο το ταψί με το φαγητό ή το ψωμί για να μπορέσουν να το σπρώξουν βαθειά στο φούρνο .


ΤΟ ΓΟΥΔΙ




Το γουδί με το γουδοχέρι είναι ένα σκεύος που χρησιμεύει για την σύνθλιψη , πολτοποίηση στερεών ουσιών και όχι μόνο. κατασκευάζεται απο ξύλο , μέταλλο ή μάρμαρο . 


Η ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗ





Η γραφομηχανή είναι μία μηχανική ή ηλεκτρομηχανική συσκευή  με την οποία τύπωναν κάποιο κείμενο πάνω σε χαρτί. Ο χειρισμός της γινόταν με τα πλήκτρα ενώ ο κύλινδρος βοηθούσε το χαρτί να ανέβει.Κάτω απ το κύλινδρο υπήρχε η μελανοταινία που ήταν υπεύθυνη για την τύπωση των γραμμάτων πάνω στο χαρτί.


ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ





Μιά φορά και έναν καιρό όταν κάποιος ήθελε να πάρει τηλέφωνο έπρεπε να σηκώσει το ακουστικό και να μιλήσει σ έναν υπέυθυνο στον οποιο ζητούσε να τον συνδέσει μ έναν συγκεκριμένο αριθμό τον οποίο πληκτρολογούσε ο ίδιος. Αργότερα τα τηλέφωνα απέκτησαν καντράν για να μπορεί ο ίδιος ο χρήστης να παίρνει τηλέφωνο βλέποντας τους αριθμούς.


ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ




Παλιό ράδιο με λυχνίες .Το ραδιόφωνο είναι η συσκευή που λάμβανε τα ραδιοσήματα απο τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τους μετέτρεπε σε ήχο . Ήταν πηγή πληροφοριών - ειδήσεων αλλά και διασκέδασης για κάθε σπίτι το οποίο δεν είχε στην κατοχή του τηλεόραση.Οι πιο γνωστές μορφές ραδιοφωνικής εκπομπής είναι η ΑΜ και η FM .


Ο ΝΤΟΡΒΑΣ




Ο ντορβάς ήταν η μάλλινη ( υφαντή στον αργαλειό ) σακούλα . Η σακούλα αυτή είχε το μέγεθος που χωρούσε άνετα τη μουσούδα του αλόγου περίπου μέχρι το ύψος των ματιών αφήνοντας περιθώριο εσωτερικά της για την βρώμη.Συνήθως όταν τα άλογα ή τα γαϊδούρια στο χωριό έκαναν διάλειμμα σε κάποια εργασία , οι αγρότες τους κρέμαγαν τον ντορβά με βρώμη για να πάρουν ενέργεια.



Η ΒΡΥΣΗ ( ΤΟ ΜΟΥΣΛΟΥΚΙ )





Το μουσλούκι ήταν τενεκεδένιο δοχείο , περίπου μισό μέτρο ύψος , με μία βρυσούλα πολύ μικρού διαμετρήματος στο κάτω μέρος του . Το μουσλούκι κρεμόταν στην κουζίνα ή στην αυλή και κάτω απο αυτό υπήρχε μία λεκανίτσα .Προέρχετε απο την τούρκικη λέξη musluk που σημαίνει βρύση , κάνουλα.Το μουσλούκι το είχαν τα χωριά χωρίς κεντρική υδροδότηση και το τοποθετούσαν σε μέρος που χρειάζονταν νερό και δέν υπήρχε κοντά βρύση.


ΤΟ ΚΑΡΠΟΛΟΪ





Το καρπολοϊ ήταν γεωργικό εργαλείο το οποίο αποτελείται απο ένα μακρύ ξύλινο κοντάρι το οποίο στην άκρη του καταλήγει σε μιά πλατιά μονοκόμματη πιρούνα με τέσσερα μεγάλα δόντια . Αυτά χρησιμοποιούνταν για το λίχνισμα των σιτηρών.
Με το καρπολόϊ πετούσαν ψηλά το αλωνισμένο σιτάρι ,ο αέρας έπαιρνε μακριά το άχυρο και ο καρπός έμενε στη γη.